<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d8548827\x26blogName\x3dScientist+of+the+Invisible\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://sci-inv.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3dnl_NL\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://sci-inv.blogspot.com/\x26vt\x3d5380916813193286218', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Scientist of the Invisible

Too much ammunition lately, not enough self-control.

Afrekening 2004: Gluecifer - Automatic Thrill

Geen echte jaarlijst. Het plezier dat ik ooit hadden in het ordenen van dingen in lijsten en overzichten ben ik namelijk volledig kwijt. Typisch, maar het komt bij meer zaken voor. Vroeger was ik bijvoorbeeld ook gek op spelletjes, zowel de bord- als computervariant, nu vind ik er geen zak meer aan.

Ook staat het me steeds meer tegen op appels als Gluecifer en Spider Rico met peren als Neurosis en Dillinger Escape Plan te gaan vergelijken.

Maar wat er nog wel altijd is, is de evangelisatiedrang, het opdringen van mijn smaak aan de wereld. Of dan tenminste toch nog aan de lezers van dit weblog. Daarom dus nog wel een lijst, maar geen specifieke volgorde. En plaat voor plaat, zodat ik lekker kan schrijven wanneer ik wil. We beginnen met:

Gluecifer - Automatic Thrill (SPV)
[mijn KindaMuzik recensie]
Dit is in ieder geval de plaat die ik het meest gedraaid heb dit jaar. Maar goed, hij kwam dan ook al vroeg in het jaar uit en het is makkelijke muziek. Toch durf ik te stellen dat dit een van de beste hardrockplaten ooit is. Ik vind hem bijvoorbeeld beter dan Appetite for Destruction. De songs zitten compositorisch echt perfect in elkaar, maar houden toch altijd die voor hardrock zo essentiële cadans van een ontstopbaar voortdenderende gigantische ertstrein. Wat dan weer voor een groot deel te danken is aan Danny Young, 's werelds beste rockdrummer van het moment. En dan is er de stem van Biff Malibu, die zelfs in de grootst aangezette refreinen - en Biff Malibu kan klinken als Glen Danzig op zijn best - altijd iets van een knipoog houdt.
Waarschijnlijk is dat ook de reden dat Gluecifer nog niet echt is doorgebroken: ze zijn net te post-modern voor het rocksterschap. Automatic Thrill heeft daarom ook geen enkele relevantie, het is een door een stel gasten uit Oslo in een sociologisch vacuüm in elkaar gezet stuk ambachtelijkheid. Maar irrelevante ambachtelijkheid klonk nooit beter.
« Home | Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »
| Next »

8:10 a.m.

Whoaah. Beter dan Appetite?!? :)

posted by Blogger OMC on 8:10 a.m.
 



9:38 a.m.

en stuk beter dan appetite ja. echt een heerlijke rockplaat zoals je ze zelden hoort.

posted by Blogger bas on 9:38 a.m.
 



11:01 a.m.

Een stuk beter kan niet hoor. Ik bedoel je kan overdrijven. ;)

posted by Blogger OMC on 11:01 a.m.
 



3:03 p.m.

Het is ook beetje waar je van houdt: Gluecifer heeft duidelijk een zwaarder geluid, meer Led Zep, minder glam.

En daar waar AfD klinkt zoals LA in '88 moest klinken, daar is, zoals ik al heb aangegeven, AT volkomen irrelevant wat betreft het pakken van de zeitgeist.

posted by Blogger Martijn on 3:03 p.m.
 



5:26 p.m.

[luistert nu naar de plaat] Mwaaaaahhhhneeetoch niet. Rost lekker weg hoor maar die waanzin in de stem van Axl R. dat mis ik toch net als de boogie. Dit is meer richting The Cult circa Sonic Temple (niks mis mee). Nu dus wachten op reactie van Theo "The Cult" Ploeg. :)

posted by Blogger OMC on 5:26 p.m.
 



12:45 a.m.

jaahaa sonic temple, lekkere plaat! the cult was wel altijd wolliger en minder droog, gluecifer stampt een stuk harder door.

posted by Blogger bas on 12:45 a.m.
 



9:17 a.m.

The Cult bleven natuurlijk ergens hippies/goths. Grote verschil toch tussen Gluecifer en de rest is die drummer nietwaar? Die trekt alles even strak als een raket. :) Dat is indrukwekkend maar ik wil in dit soort muziek toch altijd een beetje de Stones/Aerosmith boogie voelen.

posted by Blogger OMC on 9:17 a.m.
 



» Een reactie plaatsen