<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d8548827\x26blogName\x3dScientist+of+the+Invisible\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLUE\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://sci-inv.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3dnl_NL\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://sci-inv.blogspot.com/\x26vt\x3d5380916813193286218', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Scientist of the Invisible

Too much ammunition lately, not enough self-control.

Rijmelaar des Vaderlands

27.1.05
Komt het ooit nog goed tussen Nederland en verkiezingen? Nauwelijks zijn we bekomen van het debacle dat de Grootste Nederlander uitverkiezing was of daar krijgen we Driek van Wissen op ons bord.

Who the fuck is Driek van Wissen? Volgens Joost Zwagerman een 'rijmelaar'. Nou heb ik niks tegen traditionele dichtvormen (juiste de beperkingen van een vast sjabloon dwingen vaak de mooiste en effectiefste ideeën af) en vrij veel tegen Joost Zwagerman, dus ik zag het probleem niet helemaal. Zo slecht kan die man toch ook niet zijn? Even googlen...
OP DE RAILS

Mijn trein gaat ogenschijnlijk rijden,
Want spoorwagon na spoorwagon
Links op een parallel perron
Zie ik langs mijn coupéruit glijden.

Maar dan verbreedt de horizon
En blijkt dat ik mij liet misleiden:
De trein is weg ter linkerzijde
En ik sta nog op het station

Zo worden wij wel meer bedrogen:
Wij zijn op reis, zo menen wij
En maken voortgang zienderogen,

Doch richten wij de blik opzij
Dan staan wij stil en onbewogen.
Het leven gaat aan ons voorbij
Hierna kan maar één conclusie mogelijk zijn: Nawijn wordt de volgende premier van Nederland.

Saaimission

26.1.05
Zijn er eigenlijk mensen die Submission ook gezien hebben?

Ik heb het wel geprobeerd, toen de film nog online stond bij iFilm. Maar het einde heb ik niet gered, ondanks dat het hele gedoe maar 11 minuten duurt. Wat een saai, semi-kunstzinnig geneuzel was dat zeg. Precies het soort cinema dat de kunstfilm zijn slechte naam geeft. En dat nog wel zonder subsidie!

De scenariste mag voor het beoogde vervolg eerst wel eens The Life of Brian of The Last Temptation of Christ bekijken om te zien hoe het wel moet. Een koor van onthoofde gijzelaars, onthande dieven en geburqade vrouwen dat een raï-versie van 'Always Look on the Bright Side of Life' zingt zou de film nog een beetje sjeu gegeven hebben.

De Haai van Hirst

25.1.05

Deze mooie foto van een makohaai in een soort vissenloopband zag ik bij een verder niet erg interessant artikel over de overkomsten in bouw tussen de mako en tonijn op de BBC.

Ik moest meteen denken aan de Haai van Hirst.:


Eigenlijk vind ik de levende mooier, ook qua compositie, met die gewichten bovenop het aquarium (waarschijnlijk noodzaak, mako's kunnen flink springen.) Die van Hirst is ook broddelwerk, hij is langzamerhand uit elkaar aan het vallen. Fijn te weten als je er net $12 miljoen voor hebt neergelegd. Zoals wel meer moderne kunstenaars is Hirst beter in het concept dan in de uitvoering.

Beter tien mogelijk onschuldigen in de cel, dan één terrorist op straat.

Eindelijk een goed idee van Maxime.
Mijn lijstje hierbij:
  1. Maxime 'Onschuldig' Verhagen
  2. Piet-Hein 'Patriot' Donner
  3. Johan 'Vakantie' Remkes
  4. Ayaan 'Somalisch Stalinistisch Vrouwenfront' Hirshi Ali
  5. Geert 'Op mijn coupe soleil geen hoofddoekje' Wilders
  6. Leon 'Likud' de Winter (natuurlijk niet achter een muur, maar achter een hek)
  7. Wouter 'We bepalen ons standpunt na de opiniepeiling' Bos
  8. Sylvain 'Front National, departement Pays Bas' Ephimenco
  9. Rita 'De Razende Rechter' Verdonk
  10. Joost 'De Goede Dictator' Eerdmans

Schrappen

24.1.05
Nou had ik bij wijze van goed voornemen besloten voortaan niet meer dan €50,- per maand aan cd's uit te geven (downloaden doet het om de een of andere reden niet voor me, ik moet het echte schijfje hebben), zodat ik geld over zou houden om bijvoorbeeld eindelijk eens mijn rijbewijs te halen. Of op vakantie te gaan.

In het begin van het jaar komt meestal weinig uit. En bovendien staat de dollar lekker laag, dus kan je in de VS veel cd voor weinig geld kopen. Dus dat moeten lukken. Dacht ik. Maar op de verlanglijst staan inmiddels:
  • Tocotronic - Pure Vernunft Darf Niemals Siegen
  • LCD Soundsystem - LCD Soundsystem
  • Death From Above 1979 - You're A Woman, I'm A Machine
  • Daan - Victory
  • Mercury Rev - The Secret Migration
  • Adam Green - Gemstones
Dat wordt dus schrappen. Mercury Rev maakt de minste kans, want dat is die muziek die ik wel heel mooi vind, maar in de praktijk nooit draai. LCD Soundsystem is bijna zeker, ook vanwege mijn kruideniersmentaliteit: dat is een dubbel-cd.

Festivalkoorts

22.1.05
Erg vroeg, maar toch niet iets te laat opgestaan om kaartjes te kopen voor het Filmfestival Rotterdam.
9:05 stond ik in de rij.
Rond 9:30 kwam ik in het gelukkige bezit van nummer 469.
Op dat moment aan de beurt was... 21.
Zo rond 11:30 ga ik weer eens kijken hoe ver ze zijn. Gelukkig is het maar vijf minuten fietsen.

11:40: Nummer 131 is aan de beurt.
Weer thuis kom ik erachter dat het vorderen van de nummers inmiddels ook op de website wordt weergegeven. Via de speciale ticketwebsite bestellen dan maar. Maar die is ook overbezet. Wel herlaadt hij elke 30 seconden automatisch. Kijken wat sneller is. Ook de telefoon bijgeschakeld, met de mobiel op automatisch opnieuw bellen.

17:00: Volgens de website zijn ze bij 404 en gaat het met 40 mensen per uur.

17:55: Aangekomen bij de Doelen blijkt het nummer dat aan de beurt is 492 te zijn... Gelukkig is de organistie clement en mag ik aansluiten.

18:20:

En maar drie films uitverkocht, dus dat viel nog mee.

Het programma ziet er nu als volgt uit:

Vrijdag:
10:30 Simon
12:30 Yasmin
15:00 The Green Hat
17:30 Zielen van Napels
20:45 We Don't Live Here Anymore
23:00 So Cute

Zaterdag:
12:30 Goddess
15:00 Sanctuary
17:30 Thirst
20:00 Beautiful Washing Machine
22:45 Three... Extremes

Wilders - The Movie

18.1.05


Lijkt me een uitgemaakte zaak. Zet de peroxide maar vast klaar, Leo!
Iemand nog ideeën voor de verdere casting?

Een Jaar Rotterdam

15.1.05

Verleden jaar ben ik van Amsterdam naar Rotterdam verhuisd. Daarmee een licht rampzalige periode in Amsterdam-Noord achter me latend. Waar Amsterdam-Noord dan weer niks aan kan doen. Want hoewel het meest deprimerend stukje Nederland dat ik ken, de Molenwijk, er ligt, is het stuk bij het Mosveld waar ik woonde bijna pittoresk te noemen.

Maar nu dus in Rotterdam, met baan, echte badkamer en op loopafstand van Rotterdam CS, Slagerij Casablanca en de Bas, zoals de Dirk hier heet. Bovendien waait het hier altijd lekker, net als vroeger in Den Helder. Nostalgisch tegen de wind, zeg maar.

De Rotterdammers zelf zijn erg negatief over de buurt. In het buurkrantje stond ooit eens de legendarische zin "Middelland is geen leuke wijk om in te wonen." Dat sentiment merk je ook aan de huizenprijzen. De buren gaan bijvoorbeeld verhuizen en willen € 385.000 voor hun 10 kamer woning op 240m2. Ter vergelijking: in Amsterdam heb je daar een 3 kamer appartement van 106 m2 in de Kinkerbuurt voor (pluspunt is wel dat je dan in de Ter Haarstraat woont.) Iedereen die niet uit Rotterdam komt vindt het hier een keurig buurt.

Toch ben ik nog niet echt geïntegreerd. Al mijn vrienden zitten nog in Amsterdam. Gedeeltelijk eigen schuld (netwerken is niet mijn favoriete bezigheid, maar dit jaar...), maar iedereen zegt ook meteen: "Oh, jij komt zeker uit Amsterdam?" Niet dus, ik heb er alleen gestudeerd. Dat accent is Algemeen Beschaafd Noord-Hollands (mijn broertjes, die nooit in Amsterdam gewoond hebben, worden buiten de regio ook wel aangezien voor hoofdstadbewoners.) Hoe dan ook, Amsterdam voelt als ik er ben toch nog altijd vertrouwder dan Rotterdam. Kan ook natuurlijk een kwestie van tijd zijn, want bij Den Helder heb ik dat ook heel lang gehad. Terwijl ik er nu nog wel alles kan vinden, maar het verder gewoon een stad is (een lelijke, armoedige en vooral eindeloos mistroostige stad op meer exact te zijn.)

De mooie tekening is overigens van mijn oom, die heeft geholpen met de verhuizing. Zo zien je telefoondoodles er uit als je Rietveld hebt.

Ruimtevaart is saai



Heel knap allemaal, maar waar het op neer komt is dat we alweer een groot rotsblok met veel kleine rotsjes erop hebben ontdekt.

Het wordt nooit wat met die ruimtevaart. Voor een tiende van het budget stuur je een onderzeeër een of andere trog in en dat levert dan oneindig veel interessantere plaatjes op.

Bodembeving

Ook op Sargasso wordt geageerd tegen het lelijke en incorrecte 'zeebeving'. Omdat alleen kankeren wel erg makkelijk is komt Michiel Maas ook met een wel correct en bovendien mooi allitererend alternatief: 'bodembeving'.

Wilders' Contact met de Werkelijkheid

"Mijn Turkije-verhaal zit goed in elkaar"
- Geert Wilders in het NRC van vandaag.
(Wilders is op bezoek in de VS om naast Turkije en de islam wat andere programmapunten op te doen voor zijn partij en is daarbij danig onder de indruk geraakt van mensen als Grover Norquist en Richard 'The Prince of Darkness' Perle. Hij mag ook op Fox.)

Als ik een prinsje was...

14.1.05
En ik moest altijd netjes zijn.
Altijd keurig.
Altijd beschaafd.
Altijd beleefd.

Dan zou ik ook als nazi verkleed naar een feestje gaan. Lekker fokken.

Fluorescerende Demente Muizen

12.1.05


Waar de hersenen van de muis groen oplichten zitten de plaques die bij Alzheimer horen. Hoewel de muis dus waarschijnlijk hardstikke dement is leeft hij nog wel. In vivo imaging is da bomb.
(Gevonden op de site van Li-Cor via een advertentie in Nature Methods)

Eerdmans en de Antillen

8.1.05
In al zijn machivellistische sluwheid heeft Joost Eerdmans een zwakke plek: een blinde haat voor de Nederlandse Antillen. Nadat hij deze overzeese delen van het koninkrijk eerder al wilde afzinken, wil hij ze nu verkopen aan de hoogste bieder. Deze mededeling komt nota bene in hetzelfde nieuwsbericht waarin hij Geert Wilders oproept tot matiging, omdat hij niet snapt "wat voor nut het heeft om te zeggen dat Mohammed een pedofiel is, Allah een fascist en alle moslims geitenneukers." Hele groepen beledigen is namelijk niet productief. "Dan kun je wel stijgen in de opiniepeilingen, maar je drijfveer moet ook zijn dat je je boodschap niet op een rots plant," aldus Eerdmans (deze typische christelijke metafoor bewijst ook dat je die CDA-achtergrond nog zo goed kunt proberen te verbergen, helemaal er uit krijg je hem nooit.)

Tenzij natuurlijk die rots ergens in het Carribisch gebied ligt. Dan is het het een goed idee om voor te stellen mensen wiens voorvaderen grotendeels als slaven naar het gebied zijn gebracht "te verkopen aan de hoogste bieder."

Eerdmans voorspelbare reactie als de hel straks uitbreekt zal ongetwijfeld zijn dat hij verkeerd geciteerd is door 'de linkse media'.

Overigens trekt in ieder geval één Antilliaan zich voorlopig nog niets aan van zijn mogelijke verkoop. Ariën, subcommandante der Subjectivisten, heeft zijn weblog nieuw leven in geblazen.

The Underground in America

7.1.05
Naar aanleiding van de moord op 'Dimebag' Darrell Abbott een stuk over Pantera, white trash en het meesterwerk The Great Southern Trendkill op de Subjectivisten.
Te lang? Kijk dan in ieder geval naar de videoboodschap die ex-Pantera zanger Phil Anselmo opnam naar aanleiding van de moord. Real-life Gummo.

The Final Cut

5.1.05
The New Yorker laat Ian Buruma uitleggen hoe het nou zit met die moord op Van Gogh.

Mooie quote:
"Geert Wilders, the current promoter of anti-immigrant populism, has none of Fortuyn’s flamboyant appeal, although his extraordinary hairdo, a kind of lacquered blond bouffant, draped around a pink baby face, could be seen as a brave attempt at it."

Ejaculatievolume

Heya!

Has your cum ever dribbled and you wish it had shot out?
Have you ever wanted to impress your girl with a huge cumshot?

SPUR-M is the only site to offer an all natural male enhancement
formula that is proven to increase your sperm volume by up to 500%.
Our highly potent, volume enhancing formula will give our results
in days and comes with an impressive 100% guarantee.

Imagine the difference (look and feel) between dribbling your cum
compared to shooting out burst after burst. Try SPUR-M now! and
with our money back guarantee you have absolutely nothing to lose!

Look here: http://blah-rx.com/enter.php

Naast spiermassa, opleidingsniveau en penislengte is volgens de heren spammers nu ook je ejaculatievolume van belang voor je succes op relationeel gebied. Inderdaad hoor je dit soort conversaties steeds meer:
"Goh, ben je bij hem weg? En het was zo'n knappe man. Ik moest ook altijd erg om hem lachen. En hij had toch een goede baan?"
"Ja hoor, hij verdiende dik drie ton netto. Nee, wat dat betreft was het de ideale man."
"Waarom heb je het dan uitgemaakt? Toch niet...?"
"Ja, vanwege de sex. Op zich kon-ie wel lekker neuken, op orgasmegebied had ik niks te klagen. Maar totaal geen ejaculatievolume, hè"
"Gat, ja, zo'n vriendje heb ik ook gehad. Het heeft nog een tijd geduurd voor ik het door had, want hij stond er altijd op condooms te gebruiken. Zogenaamd voor de veiligheid... Meteen gedumpt toen ik er achter kwam dat hij nog geen deuk in een pakje boter schoot."
Maar ik ga ondertussen. tussen alle artikelen en tv-shows over anusbleking, bilimplanten en testikellifts door, wel steeds meer zien in Michel Houellebecqs tirades over sex en decadentie in de westerse maatschappij.

De Banaliteit van de Stilte

God, wat heb ik er een hekel aan. Net of je die drie minuten echt aan door de haaien dan wel maden aangevreten slachtoffers van de tsunami (ik weiger het afgrijselijke 'zeebeving' te gebruiken) denkt. Dat hou je net twintig seconden vol. En dat dan nog alleen met de grootst mogelijke inspanning. Ik kan het weten, want ik heb op een prot. chr. basisschool gezeten. Tijdens al die keren bidden heb ik niet een keer Jezus in mijn hart gevoeld. Terwijl het destijds eventueel nog wel gekund had, want ik had nog geen last van zich in momenten van ledigheid onweerstaanbaar opdringende seksuele fantasieën (waarom denk je anders dat New Age zweefteverij en vrije sex ongeveer tegelijkertijd in de mode kwamen?).

Maar bovenal gaat het tegen mijn gevoel van rechtvaardigheid in. Waarom hebben al die door zelfmoordaanslagen versnipperden, door stadsbussen verpletterden, door virussen opgevretenen of door kogels doorzeefden geen recht op onze aandacht? Alleen omdat je slachtoffer bent van een freakerige natuurramp is je lijk niet meer waard dan dat van een willekeurig en nu al vergeten aidsslachtoffer in Botswana.

Afrekening 2004: Nick Cave & The Bad Seeds - Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus

4.1.05
Nick Cave & The Bad Seeds - Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus

En zo vertrok Blixa Bargeld en viel een last van de schouders van Nick Cave en kwam alles toch nog goed, terwijl het er ten tijde van Nocturama toch echt heel slecht had uitgezien.

Zo is de gangbare theorie over de muzikale wederopstanding van de Australische romanticus. Zelf geloof ik er niet heel erg in, ook al omdat Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus het meest gitaargeörienteerde album van Cave is sinds Let Love In. Volgens mij is de échte reden veel donkerder (en daardoor passender in de Cave-mythe): Cave heeft de zoektocht naar het ultieme liefdesliedje opgegeven.

Hij begon natuurlijk ooit, in The Birthday Party en op zijn eerste platen met The Bad Seeds, achter een pantser van oud-testamentische waanzin en drugs. In de loop der tijden komt daar steeds meer emotie achter vandaan. Dat leidt dan tot bijvoorbeeld iets als 'The Ship Song' of 'The Loom of the Land'. Maar dat is nog allemaal een beetje barok, met zelfs iets van camp er in. En Cave is op zoek naar een eerlijke puurheid, een emotionele zuiverheid waarin geen plaats is voor muzikale moeilijkdoenerij of tekstuele spitsvondigheden.

Uiteindelijk komt dan The Boatman's Call uit. Missie geslaagd zou je zeggen, zeker na het horen van het heerlijke 'West Country Girl'. Maar Cave zelf denkt daar anders over. Of misschien denkt hij juist wel een gouden formule gevonden te hebben waarop hij nog wel even mee vooruit kan. Hoe het ook zij: hij gaat in ieder geval op de ingeslagen weg door.

Dat dat een doodlopende weg is blijkt al een beetje op No More Shall We Part. Dat album blijft fier overeind op zijn hardere nummers, maar veel van de pianoballads klinken mat en inwisselbaar. Voor veel van wat op opvolger Nocturama staat is zelfs die kwalificatie te positief. 'Rock of Gibraltar' is gewoon een draak van een nummer, iets dat Elton John nog niet als b-kantje zou willen uitbrengen. In 'There Is A Town' zingt de zo veel bejubelde tekstdichter Cave zelfs:
"There is a town
Where I was born
Far far away
Across the sea"
Kortom: op Nocturama leidt het streven naar kernachtige simpelheid tot banaal simplisme en clichématige sentimentaliteit.

Gelukkig toont Cave zich een van die zeldzame artiesten die in staat is tot zelfanalyse en wordt voor het dubbelalbum Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus de piano naar het zijtoneel geschoven en zitten de teksten weer vol niet erg emotioneel directe, maar wel originele en boeiende observaties en grappen. Als bonus doet Cave ook nog iets heel nieuws: een gospelkoor zorgt ervoor dat het jubelen zich niet tot recensies beperkt.

En zoals onvermijdelijk is de verkramping verdwijnt, lukt ook wat eerst telkens mislukt: 'Breathless' is een schitterend simpel pastoraal liefdeslied.

Bent U Een Geëmancipeerde Vrouw?



(Illegaal gekopieerd uit de nieuwe Zone 5300. Wel dus allemaal het blad nu even kopen. Klik om te vergroten.)

Mompelen met LCD Soundsystem

2.1.05
Ik ga iets zeggen over LCD Soundsystem.

Niet veel, want daarvoor heb ik er niet genoeg verstand van. En mensen die iets roepen over dingen waar ze geen verstand van hebben zijn er al genoeg. Mijn enige bijdrage aan de hele Vet Geluid polemiek zal dan ook bestaan uit de mededeling dat muziek die lomp en hard is, veel bas heeft en flink vooruit gaat nooit slecht kan zijn.

Maar wat ik dus eigenlijk wil zeggen is dat 'Movement' de beste mompelsingle is in jaren.

De ultieme mompelsingle is natuurlijk 'Louie Louie' (bijna alle versies), op de voet gevolgd door 'Blue Suede Shoes' in de Elvis-uitvoering. Jon Spencer maakt alleen maar mompelsingles, maar verder zijn ze tegenwoordig dun gezaaid dankzij betere productietechnieken en de opkomst van de mooizingerij in de r&b.

Het leuke aan een mompelsingle is dat je kan meezingen wat je wilt, als je maar die paar woorden meepakt die wel verstaanbaar zijn. In het geval van 'Movement' zijn dat dus 'movement' en 'discipline'. Nog leuker is op willekeurige momenten "That's right!", "Yeah, baby!" of "Give it to me!" door de plaat heen te schreeuwen, alsof je het wel verstaat.

Wel mee oppassen, want E. en ik zijn er na een erg goed JSBX-concert een zomer aan verslaafd geweest, dit tot grote irritatie van andere vrienden die alle te pas en te onpas gescandeerde "You got the flavor!"'s en "Yeah, baby!"s een beetje zat werden.

Vernieuwd!

Nu met uitgebreide en gealfabetiseerde linklijst!
(Alleen uitgerekend over Van Dale twijfel ik. Bij de 'D' of toch bij de 'V' omdat 'Van Dale' een bekende merknaam is? Voorlopig kies ik voor het laatste.)

Afrekening 2004: Lost Sounds - Lost Sounds/The Faint - Wet From Birth

Lost Sounds - Lost Sounds
The Faint - Wet from Birth

Ik ga nog even door in 2005. Niet dat ik de indruk heb dat ik veel mensen overtuig van het briljante van de hier besproken platen, maar de ware gelovige weet dat elke geredde ziel er een is.

Omdat het een nieuw jaar is, is het wel leuk eens iets anders te doen. Daarom vandaag de nadruk op keyboards in plaats van gitaren en, in Lost Sounds, de eerste vrouw. Wat Lost Sounds en The Faint naast hun voorkeur voor rocken met analoge keyboards bindt is (hoe kan het ook anders) metal.

Lost Sounds uit Memphis beweren zelf een mix van Noorse black metal en de lokale garagepunk van bands als The Oblivians en '68 Comeback op analoge keyboards te maken. Dat klopt, maar niet in de zin dat Lost Sounds blastbeats met rock-'n-rollakkoordenschema's mengt. Dat zou net zo'n ongelukkige hybride worden als bijvoorbeeld funkrock.

Wat ze wel doen is de elementen die beide genres gemeen hebben tot het centrum van de muziek maken en ze uitvergroten. En zo is Lost Sounds dus een les in thermodynamica, want de overeenkomsten tussen black metal en garagepunk zijn entropie en energie.

Als een raket waar de stukken vanaf vallen scheurt Lost Sounds tegen de lichtsnelheid aan door het heelal, achtervolgd door moorddadige robots. Maar bestaan die wel echt, of zijn ze het produkt van hallucinogene paranoïa veroorzaakt door relativistische tijdruimtevervorming? Lawaai is in ieder geval het enige dat ze nog een beetje op afstand houdt. Het beste en drukste nummer op Lost Sounds heet dan ook 'I Get Nervous' en heeft als tekst de telkens herhaalde regels: "These things they put inside me, you know they make me nervous."

Nou is ten zuiden van de Mason-Dixie-lijn de waanzin schijnbaar altijd al dichterbij dan in de rest van de wereld. Daarom zou het verschil tussen The Faint en Lost Sounds wel eens vooral het verschil tussen Omaha, Nebraska en Memphis, Tennessee kunnen zijn.

Sowieso draagt The Faint wel uit wat er goed is aan de zo veel bespotte Midwest. De band straalt die typische, naïeve openheid uit en gaat er ook altijd voor, in het onwrikbare geloof dat het je dan wel moet lukken. Een slecht Faint-concert bestaat daarom niet.

Een slechte Faint-plaat wel, als je de vele kritiek op Wet from Birth moet geloven. Nou heeft doorbraakalbum Danse Macabre ook wel meer pakkende liedjes. Maar de gothic grauwsluier die over die plaat hing is op Wet from Birth helemaal weg. 'Southern Belles in London Sing' heeft zelfs een gepolijste Pet Shop Boys sound. Maar het komt toch vooral omdat Wet from Birth metal heeft.

De uit de death metal afkomstige gitarist Dapose kwam namelijk tijdens de opnames van Danse Macabre bij de band. Op die plaat kwam hij nog niet verder dan twee riffs en een halve grunt (in 'Agenda Suicide'). Ook op Wet from Birth is niet meteen sprake van riff-o-rama, maar het poserige van de gothic is er wel vervangen door het rauwe confronterende van de metal, het gevoel dat je de koe waarvan je de biefstuk aan het eten bent geslacht hebt zien worden. Veel mensen die vooral naar muziek met een wat minder aanwezige emotionele intensiteit luisteren, zoals indierock, werden daardoor afgestoten. Typerend is dat in een liverecensie op KindaMuzik de (indie-)recensent zich beklaagd over de moshpit en de "negatieve energie" die er heerste, terwijl moshen juist de meest directe uiting van muzikale extase is die er bestaat.

En dan zijn er de teksten van Todd Baechle. Die zijn inderdaad een beetje onbeholpen, maar Baechle is wel een goed observator van alledaagse zaken en emoties. Hij komt uit op liedjes die gaan over bijvoorbeeld ongewenste erecties ('Erection') of geboorte vanuit het standpunt van de baby ('Birth'). Dat spreekt me wel aan en dat het er af en toe wat onbeholpen en geforceerd uitkomt past wel bij eerder genoemde, bijna schattige, midwest naïviteit die The Faint uitstraalt.

Die worsteling met de taal brengt me ook bij een goed voornemen voor 2005 om dit stuk mee af te sluiten. Ik weet dat ik talent heb voor snedige one-liners en door al die recensies voor KindaMuzik heb ik mezelf ook getraind in het kortebaanwerk; de helder- en compactheid van mijn recensies stemt me (meestal) tevreden.

Maar wat betreft de langere, meer essayistische stukken ben ik er nog niet; de vertaalslag hoofd-scherm loopt nog niet zo als ik wil. In het nieuwe jaar wil ik me met een midwest-achtig geloof in eigen kunnen storten op het verbeteren daarvan. Ik waarschuw dus alvast: 2005 wordt op Scientist of the Invisible een jaar vol saaie, theoretische en hoogdravende (pogingen tot) essays. Veel leesplezier!